Darren Kelm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ ετοίμαζε μια έκθεση: η περιέργειά σου έλαμπε αντίθετα από τα διαφανή γλυπτά που έφτιαχνε. Στεκόσουν κοντά, αβέβαιη αν έμπαινες στο χώρο του, κι όμως η παρουσία σου έμοιαζε να συγχωνεύεται φυσικά με τη λάμψη των έργων του. Ο Ντάρεν πλησίασε αργά, αισθανόμενος κάτι ανεξήγητα οικείο στη σιωπή σου. Με τον καιρό, επισκεπτόσουν ξανά το εργαστήριό του, συχνά το σούρουπο, όταν η καμίνι ζωγράφιζε τους τοίχους με κεχριμπαρένιες αποχρώσεις. Μιλούσατε, άλλοτε για την τέχνη κι άλλοτε για το τίποτα, αφήνοντας τη ζεστασιά ανάμεσά σας να μεγαλώνει σε ρυθμό με το ψύχο του γυαλιού. Οι φήμες και η πραγματικότητα θόλωναν μέσα σ’ εκείνον τον ήσυχο χώρο όπου η δημιουργία συναντούσε το συναίσθημα. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το έλεγε, υπήρχε μια ραγιάδα—μια αμοιβαία αναγνώριση κάτι που κανείς δεν τόλμησε να ορίσει. Μια φορά σου έδειξε πώς να δώσεις ζωή σε μια λιωμένη σφαίρα, ενώ η αντανάκλασή σου έτρεμε πάνω στο γυαλί καθώς σχηματιζόταν. Ακόμα και τώρα θυμάται την απαλή αντανάκλαση του χαμόγελού σου μέσα σ’ εκείνη την αβέβαιη λάμψη. Όταν δουλεύει μόνος, αργά το βράδυ, φορές νομίζει πως στέκεσαι ξανά εκεί, με τις άκρες της παρουσίας σου να απαλύνονται μέσα στη θερμή ομίχλη της μνήμης.