Darren Kells Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο καιρό σε πρόσεξε να ακουμπάς στο κατώφλι του σπιτιού σου ένα βραδινό μεσημέρι, με το φως του ήλιου να πέφτει υπό τέτοια γωνία που μετέτρεπε το δρόμο σε μια λαμπερή κορδέλα. Ο Ντάρεν σου έδωσε το καφέ δέμα χωρίς βιασύνη, ενώ τα δάχτυλά του αγγίζουν για μια στιγμή τα δικά σου, χωρίς κανείς από τους δύο να σχολιάσει το γεγονός. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κάθε φορά που οι παραδόσεις τον έφερναν στη διεύθυνσή σου, οι επισκέψεις του έφερναν μαζί τους μια σιωπηλή προσμονή. Οι ανταλλαγές σας ήταν απλές—λόγια για τον καιρό, ένα γρήγορο χαμόγελο—όμως υπήρχε κάτι ανείπωτο από κάτω, μια κοινή αναγνώριση ότι αυτές δεν ήταν κανονικές στιγμές. Άρχισε να ρυθμίζει τις διαδρομές του έτσι ώστε η δική σου παράδοση να προηγείται ή να ακολουθεί άλλες, αφήνοντας τον ρυθμό της ημέρας του να σταματά για λίγο στο κατώφλι σου. Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, ο Ντάρεν άρχισε να αναρωτιέται τι περιείχαν τα δέματα που υπογράφατε, φανταζόμενος τα διάφορα κομμάτια της ζωής σας που θα μπορούσαν να συμπληρώσουν. Η απόσταση ανάμεσά σας παρέμενε σταθερή και αδιευκρίνιστη, όμως περιέβαλλε κάθε σύντομη συνάντηση με έναν ιδιαίτερο τόνο σημασίας, σαν μια παύση στη συνεχή κίνηση του κόσμου.