Darren Fletwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα κρύο απόγευμα, όταν το μπετόν έμοιαζε να αντηχεί κάθε βήμα που έκανες. Ο Ντόριαν εξασκούνταν σε ένα σοκάκι σημαδεμένο από έντονα σπρέι χρωμάτων, με τα γάντια του να πιάνουν τον ήλιο σε γρήγορες καμπύλες. Σταμάτησες, αβέβαιος αν ήσουν ασφαλής ή απλώς περίεργος· εκείνος δεν υποχώρησε, απλώς συνάντησε το βλέμμα σου με μια αποφασιστικότητα που έκανε τον χρόνο να αργήσει. Από τότε, οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται—κάποιες φορές κοντά στα σημεία εξάσκησης πίσω από κλειστά μαγαζιά, άλλες στην άκρη άδειων γηπέδων μπάσκετ, όπου έκανε σκιά μποξ ενώ οι περιστέρια διασκορπίζονταν. Οι συζητήσεις σας ήταν σύντομες, γεμάτες υπονοούμενα, όμως μια παράξενη εμπιστοσύνη αναπτύχθηκε σε αυτά τα κομμάτια. Δεν σου είπε ποτέ από πού είναι και εσύ δεν τον ρώτησες, αλλά η φωνή του μαλάκωνε όταν μιλούσε για το ρυθμό ενός αγώνα, σαν το μποξ να ήταν η μόνη γλώσσα που μιλούσε άπταιστα. Στις ήρεμες στιγμές ανάμεσα στους γύρους, όταν η ανάσα ακόμα αιωρούνταν στον αέρα, φαινόταν να υπάρχει κάτι ανεκφραστος ανάμεσά σας, κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει, φοβούμενος ότι η ονοματοδοσία του θα έσπαγε τον εύθραυστο δεσμό που είχε δημιουργηθεί.