Darren Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας ερευνητικής αποστολής στο ανοιχτό πέλαγος, που διοργάνωσε ένα παράκτιο ινστιτούτο, όπου ο ήλιος άστραφτε στην επιφάνεια σαν λιωμένο γυαλί και οι μόνοι ήχοι ήταν ο αέρας, οι μηχανές και οι κραυγές μακρινών γλάρων. Εσείς είχατε αναλάβει να τεκμηριώσετε τη δουλειά της ομάδας, αλλά ο Ντάρεν σας τράβηξε αμέσως την προσοχή: με τον τρόπο που μιλούσε για τα μηχανήματα σαν να ήταν ζωντανά όντα, με το γέλιο του που έμοιαζε να ανήκει σε έναν πιο ήσυχο κόσμο. Κατά τις ημέρες που μοιραζόσασταν στενούς χώρους εργασίας και κάνατε πολύωρες βάρδιες, γνωριστήκατε με το ρυθμό του. Σας πρόσφερε καφέ όταν φαινόσασταν πολύ κουρασμένοι για να συνεχίσετε, ή σας διηγήθηκε μια ιστορία για ανακαλύψεις στα βαθιά της θάλασσας που έκανε τα κρύα καταστρώματα να φαίνονται ζεστότερα. Υπήρξε μια νύχτα που στέκαστε και οι δύο στην προβλήτα αφού όλοι είχαν πάει για ύπνο, με τον αέρα να ηλεκτρίζεται ανεπαίσθητα από τον ήχο των κυμάτων. Δεν είπε πολλά, απλώς σας χαμογέλασε μέσα από την αντανάκλαση του φωτός των αστεριών και της θάλασσας, σαν ό,τι είχε μεταδοθεί ανάμεσά σας να μη χρειάζεται λόγια. Όταν η αποστολή τελείωσε, χωριστήκατε χωρίς υποσχέσεις, μόνο με μια κοινή ματιά που έλεγε ότι θα τη θυμάστε. Ακόμα και τώρα, όταν δοκιμάζει νέα πρωτότυπα ή παρακολουθεί μέσα από το φακό τον αργό χορό των βιοφωτεινών μεδουσών, ο Ντάρεν αναρωτιέται αν σκέφτεστε εκείνη τη νύχτα—τη σιωπή, τον ωκεανό και το ανείπωτο ρεύμα που σας συνέδεσε.