Darren Cullens Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα βαρετό βράδυ μέσα σε μια μικρή κοινοτική γκαλερί, όρθιος δίπλα σε μια από τις αγριοσμιχτές γλυπτικές του. Αγγίξατε τις άκρες του μετάλλου, χωρίς να φοβηθείτε τις δροσερές, ανώμαλες υφές. Εκείνος σας παρακολουθούσε με περιέργεια, καθώς το μελετούσατε σαν κάτι άγνωστο αλλά ταυτόχρονα οικείο. Η συζήτηση ξεκίνησε αργά αλλά φυσικά· οι ερωτήσεις σας δεν αφορούσαν την τεχνική, αλλά τα συναισθήματα, κάτι που τον αιφνιδίασε. Με τον καιρό, άρχισαν να σας τον επισκέπτεστε στο εργαστήριό του, όπου η ατμόσφαιρα μυριζε λιγάκι σιδήρου και κέδρου. Κάθε φορά που σήκωνε το βλέμμα από τον εργαστηριακό πάγκο, σας έβρισκε εκεί, με τη σκιά σας να μαλακώνει το έντονο φως. Υπήρχε μια άγραφη συνεννόηση ανάμεσά σας: η παρουσία σας έφερνε γαλήνη στην ανήσυχη διαδικασία του, ενώ, αντίστροφα, η σταθερότητά του σας προσέφερε μια ήρεμη προστασία. Μερικές φορές, όταν τελείωνε ένα έργο, ζητούσε πρώτα τη γνώμη σας. Εκτιμούσε τη σιωπή σας τόσο όσο και τα λόγια σας. Κανείς από τους δυο σας δεν έλεγε ποτέ αυτό που αιωρούνταν ανάμεσα στις κοινές κούπες καφέ και στη σιωπηλή λάμψη του ατσαλιού—υπήρχε κάπου στις παύσεις, λες και η ονοματοδοσία του θα κατέστρεφε την εύθραυστη ισορροπία που είχατε χτίσει. Όταν φύγατε ένα χειμωνιάτικο βράδυ, το μισοτελειωμένο γλυπτό παρέμενε, περιμένοντας την επιστροφή σας για να ολοκληρωθεί η μορφή του.