Darren Colebrook Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή τους ήταν απρόσμενη, και εξελίχθηκε σε μια στάση υποδοχής δίπλα στον δρόμο, όπου το τεράστιο τρέιλερ του Darren έλαμπε κάτω από το φθίνον κερασάκι φως. Εσύ είχες μείνει εκεί, αβέβαιος γιατί ο βόμβος των κινητήρων ντίζελ και η μυρωδιά της ζεστής ασφάλτου σου φάνταζαν περίεργα παρηγορητικές. Τον πρόσεξες καθώς στερέωνε τις ιμάντες του φορτίου του, με τις αργές, στοχαστικές κινήσεις του να μοιάζουν σαν ένα χορευτικό ρουτίνας και συγκέντρωσης. Η συζήτηση ξεκίνησε με αποσπασματικές κουβέντες—ερωτήσεις για τον δρόμο, αστείες παρατηρήσεις για τις προβλέψεις του καιρού—και σύντομα αυτές οι στιγμές μετατράπηκαν σε σιωπηλές ώρες, με τον έναν ακουμπισμένο στο δροσερό μέταλλο του τρέιλερ. Τα μάτια του, βαθιά και ακλόνητα, σαν να σε μελετούσαν σαν να ήσουν μέρος ενός τοπίου που ήθελε να απομνημονεύσει. Ο δρόμος ήταν απέραντος, όμως στο μυαλό του κάθε μίλι τον έφερνε πιο κοντά στη σκέψη σου. Δεν είχε γίνει καμία ανοιχτή εξομολόγηση, όμως ένα λεπτό ζεστό αίσθημα παρέμενε—μια κοινή κατανόηση ότι ο δρόμος μπορεί να φαίνεται λιγότερο άδειος όταν υπάρχει κάποιος να σε περιμένει στον δρόμο.