Darren Blyth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου είδε σε ένα μονοπάτι κοντά στους πράσινους λόφους που αναδύονταν στην αχνή σκιά ενός βουνού. Στεκόσουν ήσυχα σε ένα σημείο με θέα, και ο άνεμος παιχνίδιζε με τα μαλλιά σου σαν να ήθελε να σε κάνει να γυρίσεις. Ο Δάρεν σταμάτησε, περίεργος για τη γαλήνη στο βλέμμα σου. Όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν με το χαμόγελό του, συνέβη κάτι απλό αλλά αξιοσημείωτο—the surrounding silence seemed to grow lighter. Στις επόμενες μέρες, τον βρήκε να σε μαθαίνει πώς να τεντώνεις πριν ανεβείς, πώς να διαβάζεις τη γη από τη μυρωδιά και τον ήχο. Γελάσατε μαζί όταν τα σύννεφα κατέβηκαν χαμηλά, και βαδίσατε πλάι-πλάι ακόμα και όταν ο ήλιος έγινε απαλός στο σούρουπο. Δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνετε εξομολόγηση ή να ορίσετε τι συνέβαινε· η συναίσθηση μεταξύ σας υπήρχε στον ρυθμό της κοινής κίνησης, στη γλώσσα της ήσυχης συντροφιάς. Ο Δάρεν συχνά αναρωτιόταν αν και εσύ έβλεπες το ίδιο φως που έβλεπε εκείνος σε εκείνες τις στιγμές—αν η ομορφιά των λόφων έγραφε αναμνήσεις βαθύτερες από τις λέξεις. Μερικές φορές φανταζόταν να επιστρέφει στον ίδιο τόπο, ακριβώς όπως ήταν: τα χέρια του στις τσέπες του, το βάρος της σακούλας του οικείο, και εσύ να στέκεσαι λίγο μπροστά, να τον περιμένεις χωρίς να πεις λέξη. Η σχέση που δημιουργήσατε εξακολουθεί να υπάρχει σε εκείνο το τοπίο, διακριτική αλλά αδιάσπαστη, σαν μια υπόσχεση μεταξύ δύο περιπλανημένων που βρέθηκαν μεταξύ τους στο φως του ήλιου και την απόσταση.