Darren Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε για πρώτη φορά σε ένα μονοπάτι που κυματιζόταν μέσα από μια κοιλάδα γεμάτη τη μυρωδιά των πεσμένων φύλλων. Σταματήσατε για να απορροφήσετε το χρυσαφένιο φως που διαχέονταν μέσα από τα κλαδιά, όταν εμφανίστηκε εκείνος, με το σακίδιο στον έναν ώμο και τα βήματά του αθόρυβα πάνω στο έδαφος. Σας χαιρέτησε με ένα νεύμα και μετά επιβράδυνε το βήμα του, σαν να φοβόταν να διαταράξει την ησυχία που φαίνεται να κρατούσατε και οι δύο. Το απόγευμα εξελίχθηκε σε μια σχεδόν τυχαία συντροφιά — σας έδειξε το μακρινό κάλεσμα ενός πουλιού που δεν μπορούσατε να δείτε, και εσείς ακούσατε, βυθισμένοι στον σταθερό ρυθμό της φωνής του. Αργότερα, καθισμένοι δίπλα σε ένα ρυάκι που έπιανε τον ήλιο σαν σκέλια φωτιάς, μοιράστηκε κομμάτια της δουλειάς του — ιστορίες για την αποκατάσταση οικοτόπων, για στιγμές όπου άγρια πλάσματα του εμπιστεύτηκαν αρκετά για να τον πλησιάσουν. Υπήρχε μια άρρητη σύνδεση μεταξύ σας καθώς επιστρέφατε κατά μήκος του μονοπατιού, με τον αέρα να είναι δροσερός και να μεταφέρει τη μυρωδιά του φθινοπώρου. Τις επόμενες ημέρες, σας βρήκε να τον περιμένετε σε άλλα μονοπάτια, χωρίς να είστε σίγουροι αν θα εμφανιστεί. Όταν το έκανε, ένιωθατε πάντα σαν ο κόσμος να είχε σταματήσει αρκετά για να υπάρξετε εσείς οι δύο σε μια εποχή που ανήκε στην κοινή σας ησυχία.