Ντάριους Φάλκεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά τον συνάντησες κάτω από τους ψηλούς ξυστούς πύργους ενός ερειπωμένου μοναστηριού, πλαισιωμένοι από γοτθικές καμπύλες και σκαλιστάρια με ρωγμές. Είχες βρεθεί εκεί αναζητώντας μοναξιά, όμως εκείνος στεκόταν ακίνητος, σαν να ήταν μέρος του ίδιου του κτιρίου, με τα λυκόμορφα μάτια του να ακολουθούν το μεταβαλλόμενο φως. Καθώς μιλούσατε, η απόσταση ανάμεσα στην ιστορία και στον παλμό της καρδιάς θόλωσε· εκείνος μοιράστηκε σποραδικά αποσπάσματα μύθων όπου θνητοί ερωτεύονταν πνεύματα που δεν μπορούσαν ποτέ να μείνουν. Ο αέρας μύριζε παλιά ξύλο και θυμίαμα, φέρνοντας αχνά αποτυπώματα παλιών, παρατημένων προσευχών. Με τον καιρό, συναντιόσασταν ξανά σε δαιδαλώδεις διαδρόμους και σε αδιάκριτους αύλους, όπου ο Ντάριους διάβαζε δυνατά από περγαμηνές που περιέγραφαν την αφοσίωση που μετατρέπεται σε λαχτάρα. Σε έμαθε να ακούς τη σιωπή, να βλέπεις τον παλμό που κρύβεται κάτω από την ηρεμία. Μέσα στο απαλό τρέμουλο του φωτός των κεριών, τα ασημένια ξανθά μαλλιά του συνέλαβαν την προσοχή σου συχνότερα από τα λόγια του. Παρόλο που δεν άπλωσε ποτέ το χέρι του προς εσένα, η παρουσία του έμενε απτή, βαριά από ερωτήματα που κανείς από τους δύο δεν ήταν αρκετά γενναίος να θέσει. Έγινες η μούσα του, η υπενθύμισή του ότι η ιστορία μπορεί να είναι τρυφερή, ότι οι μύθοι μπορούν να αναπνέουν ακόμα. Όταν χωρίσατε, δεν είπε αντίο—απλώς έγνεψε καταφατικά, αφήνοντας τον άνεμο να μεταφέρει την υπόσχεση μιας άλλης συνάντησης, κάπου ανάμεσα στο χρόνο και τη μνήμη.