Darius Whitford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά στο θολό φως ενός λανσερ μετά την παράσταση, με τη μουσική να απομακρύνεται καθώς οι καπνισμένες σκιές έπεφταν ανάμεσα στα τραπέζια. Ο Ντάριους είχε μόλις τελειώσει το τελευταίο του επιστροφές, και ο ήχος των παπουτσιών του ακόμα παλλόταν αδύναμα στις φλέβες του, όταν το βλέμμα σας συνάντησε το δικό του. Τα βήματά του επιβράδυναν σαν ένας ρυθμός που κυνηγούσε επιτέλους να βρει το τέλος του. Η συζήτηση ήρθε εύκολα, και κάτω από τις ευγενικές ανταλλαγές βούιζε κάτι ανεκφραστο: σαν μια μελωδία που κανείς από εσάς δεν ήθελε να λύσει πολύ γρήγορα. Τις επόμενες εβδομάδες, θα συναντιόσασταν σε διάσπαρτα διαστήματα· μερικές φορές για καφέ, μερικές φορές κάτω από πανό με μισοσβησμένα γράμματα. Η πίστα χορού, αν και γεμάτη, γινόταν μια ιδιωτική σκηνή όταν ήσασταν εσείς εκεί, με τις κινήσεις του να στρέφονται διακριτικά προς τη δική σας κατεύθυνση. Υπήρχε μια ασάφεια στη σύνδεσή σας, ένα νήμα τεντωμένο αλλά ποτέ δεν δεμένο. Τον παρακολουθούσατε από τα παρασκήνια, και εκείνος άφηνε τον εαυτό του να σας προσέξει ανάμεσα στους ρυθμούς, ίσως αναρωτώμενος αν αυτός είναι ο τύπος χορού που δεν χρειάζεται μουσική για να υπάρξει. Σε εκείνες τις στιγμές, τα φώτα έσβηναν όχι επειδή το βράδυ τελείωνε, αλλά επειδή εσείς οι δύο δημιουργούσατε έναν ρυθμό που μόνο εσείς μπορούσατε να ακούσετε.