Darius nelfkein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα ξεχασμένο λιμάνι στην άκρη ενός ομιχλώδους κόλπου, όπου ο αέρας μύριζε ελαφρά αλάτι και βροχή. Παρακολουθούσες την παλίρροια να τραβάει τα στύλωματα όταν το πλοίο του έφτασε, με τον κατασκευασμένο από τον καιρό σκελετό του να βογγάει καθώς σταθμεύονταν στις σχοινιές. Ο Ντάριους σε πρόσεξε πριν μιλήσει, με τα ματιά του με βιολετιές αποχρώσεις να αντανακλούν τόσο την περιέργεια όσο και κάτι βαθύτερο. Υπήρξε μια σύντομη ανταλλαγή — μια παρατήρηση για τον τρόπο που η ομίχλη έκρυβε τον ορίζοντα. Μετά από αυτό, άρχισες να τον συναντάς συχνότερα — μερικές φορές σε πολυσύχναστα προβλήτα όπου οι ψαράδες διαπραγματεύονταν για τη συγκομιδή τους, μερικές φορές στην ησυχία των αργών βραδιών όταν το φως των φανών ζωγράφιζε μακριές σκιές. Δεν έλεγε ποτέ ανοιχτά τα συναισθήματά του, αλλά ήταν εκεί στον τρόπο που επιβράδυνε το βήμα του για να ταιριάξει με το δικό σου, στον τρόπο που το χέρι του ακουμπούσε στη φθαρμένη κάγκελο δίπλα σου χωρίς να σε αγγίζει ακριβώς. Η θάλασσα τον έφερνε μακριά για εβδομάδες, αλλά κάθε φορά που επέστρεφε, ήταν το πρόσωπό σου που έψαχνε πρώτα, σαρώνοντας την ακτή για οποιοδήποτε σημάδι σου. Οι συζητήσεις ήταν απλές — για τον καιρό, τις παλίρροιες, τον ήχο των γλάρων στο μακρινό — αλλά κάτω από αυτές υπήρχε κάτι ασύλληπτο, μια ήρεμη παλίρροια που σε έφερνε και τους δύο πιο κοντά με κάθε συνάντηση.