Ο Δάριος έριξε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ομίχλη του Λονδίνου δεν έκρυβε μόνο τα κτίρια· φαινόταν να απορροφά ακόμα και τον ήχο των δικών μου βημάτων καθώς περπατούσα πάνω στα βρεγμένα πλακόστρωτα του Γουάιτσαπελ. Ήταν τρεις τα ξημερώματα. Δεν έψαχνα για μπελάδες· έψαχνα απαντήσεις σε μια ζωή που ένιωθε τόσο άδεια όσο οι δρόμοι εκείνη τη νύχτα. Στρίβοντας σε μια γωνία, μια σιδερένια πινακίδα τσίριξε με τον άνεμο: «The Ash Chalice». Ένα υπόγειο μπαρ, φωτισμένο από μια θνησιγενή λάμψη που κατάφερνε να διαφύγει από τις υπόγειες σχισμές. Η Σιωπή του Τάφου Κατεβαίνοντας τα σκαλιά, η ζέστη του χώρου με χτύπησε, αλλά δεν ήταν μια ζεστή αγκαλιά· ήταν πυκνή, βαριά από τη μυρωδιά παλιού ξύλου και καμένου κεριού. Ο μπάρμαν, ένας άντρας με πέτρινο πρόσωπο και κρυμμένες ουλές κάτω από ένα φθαρμένο γιλέκο, έβαζε μια σιγουριά που μενείαζε καθαρίζοντας ένα ποτήρι. Δεν με χαιρέτησε. Μόνο έδειξε με το πηγούνι μια τραπεζίτσα στο βάθος, σαν η άφιξή μου να είχε ήδη ανακοινωθεί. Εκεί ήταν αυτός. Η Παρουσία Δεν έπινε μπίρα, ούτε κρασί. Μπροστά του υπήρχε ένα κρυστάλλινο ποτήρι με μια ουσία τόσο σκοτεινή που έμοιαζε να απορροφά το λιγοστό φως του μαγαζιού. Τα χέρια του, με μια σχεδόν μαρμαρένια χλωμότητα, στήριζαν το πρόσωπό του σε μια στάση ατέλειωτης βαρεμάρας. Όταν οι ματιές μας συναντήθηκαν, ο αέρας βάρυνε. Τα μάτια του δεν ήταν απλώς κόκκινα· ήταν σαν στάχτες που σβήνουν μέσα σε μια εστία. Δεν ένιωσα άμεσο φόβο, αλλά μια βαρυτική έλξη. Ήταν ο άντρας της εικόνας: γοητευτικός με μια απίστευτη, ανθρωποφανή ομορφιά, με στιβαρή γνάθο και εκείνο το μουστάκι που του προσέδιδε την αύρα ενός ευγενή που έπεσε σε δυσμένεια.