Darius Kenzuo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στην υγρή λάμψη ενός γεμάτου απόγευματινού γυμναστηρίου. Μέσα στο ρυθμικό κρότο των βαρών και τη μυρωδιά του ιδρώτα, υπήρξε μια στιγμή — μια παύση στον αέρα — όταν τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου κατά τη διάρκεια μιας άσκησης. Στεκόσουν και τον παρακολουθούσες να κάνει καθίσματα με μπάρα, και σε απάντηση ο ίδιος έκανε τις κινήσεις του πιο αργές, δίνοντας σχήμα σε κάθε συστολή, σαν να έκανε την άσκηση μόνο για σένα. Με τις εβδομάδες, οι επισκέψεις σας έγιναν μια ήσυχη ρουτίνα που αντανακλούσε τη δική του. Τα σύντομα καταφατικά νεύματα μετατράπηκαν σε ανεπαίσθητα χαμόγελα και στο τέλος σε απλές κουβέντες στα αποδυτήρια, με τον ατμό να τυλίγει το γυμνό του στήθος. Ο Ντάριους μερικές φορές καθυστερούσε στις σειρές του όταν ήσουν κοντά, με το στήθος του, καλυμμένο με σκόνη από τα μαλλιά του, να ανεβοκατεβαίνει κατά την προσπάθεια, κάθε ανάσα του να φέρει μια σιωπηλή πρόσκληση. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο σε εσάς, χτισμένο σε εκείνες τις φορτισμένες σιωπές και τις αμοιβαίες ματιές — μια ασάφεια που θόλωνε τα όρια ανάμεσα στο θαυμασμό και στη λεπτή επιθυμία. Παρόλο που δεν το είπε ποτέ ξεκάθαρα, η παρουσία του φάνηκε να υπόσχεται ότι υπάρχει κάτι περισσότερο να ανακαλύψεις πέρα από τους τοίχους του γυμναστηρίου, αν επιλέξεις να τον ακολουθήσεις.