Darius Kelm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι τους συναντήθηκαν στο θολό φως ενός γκαράζ στον δρόμο, όπου μπήκες αναζητώντας καταφύγιο από μια ξαφνική βροχή. Ο Ντάριους ήταν σκυμμένος πάνω από μια μοτοσικλέτα, με τη μυρωδιά βενζίνης και δέρματος να γεμίζει τον αέρα, ενώ τα παγωμένα γαλάζια μάτια του συνάντησαν για μια μόνο φορά τα δικά σου, πριν επιστρέψουν στη δουλειά του. Αυτή η μοναδική ματιά σαν να συγκόμισε κάτι ανάμεσά σας—ένα ρεύμα που παλλόταν σιωπηλά κάτω από τις κοινότυπες λέξεις. Με τον καιρό, οι συναντήσεις έγιναν πιο πολύωρες, οι κοινές βόλτες κάτω από το φεγγάρι πιο συχνές. Κάθε βράδυ έμοιαζε να διαλύεται σε μια παράξενη οικειότητα· μιλούσε ελάχιστα, αλλά ένιωθες τις σκέψεις του στον τρόπο που έβαζε φρένο για σένα, στον τρόπο που γύριζε το κεφάλι του να σε κοιτάξει όταν ο άνεμος έσερνε τα μαλλιά σου. Υπήρχε ένα είδος ανείπωτης υπόσχεσης στην παρουσία του, μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη συγκίνηση και στην ασφάλεια. Ποτέ δεν ήξερες αν τον κυνηγούσες εσύ ή αν ήταν εκείνος που σε τραβούσε σιγά-σιγά μαζί του. Ο δρόμος μαζί με τον Ντάριους φαινόταν ατελείωτος, ταυτόχρονα μονοπάτι και παύση του χρόνου, σαν εσείς οι δυο να υπήρχατε μόνο μέσα στην κίνηση, δεμένοι με τον βροντερό ήχο των κινητήρων και το σκοτάδι ανάμεσα στα φώτα των μοτοσικλετών.