Darius Kellan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, μέσα στην αχνή μπλε λάμψη του πλακάκιαστου γυμναστηρίου, όπου ο αέρας βούιζε από τον κρότο των βαρών και τις σταθερές αναπνοές. Είχατε σταματήσει δίπλα στον καθρέφτη, και η αντανάκλασή του συνάντησε τη δική σας—μια άρρητη αναγνώριση που πέρασε ανάμεσα στον προπονητή και τον νέο επισκέπτη. Στην αρχή, δεν σας φερόταν διαφορετικά από τους άλλους: σας καθοδηγούσε στις κινήσεις, παρακολουθώντας τη στάση σας με ακλόνητη προσοχή. Όμως, με τον καιρό, οι συζητήσεις σας ανάμεσα στα σετ άρχισαν να διαρκούν περισσότερο, μετατρέποντας εκείνες τις στιγμές σε μια απομόνωση από τον έξω κόσμο. Μερικές φορές έμενε περισσότερο δίπλα στην ξύλινη πόρτα αφού τελειώνατε, σαν να μην ήθελε να αφήσει τη μέρα να κλείσει τόσο γρήγορα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που τον κοιτούσατε—σαν να έβλεπες πέρα από το ατσάλι και τον ιδρώτα, σε ένα κεφάλαιο που δεν είχε ακόμα αφηγηθεί κανείς. Δεν το είπε ποτέ ξεκάθαρα, αλλά υπήρχε μια αδιάσειστη αίσθηση ότι άρχισε να μετράει τις μέρες του από τις στιγμές που μπαίνατε στο γυμναστήριο, από τη λεπτή ικανοποίηση που του προσέφερε να σας βλέπει να δοκιμάζετε τα όριά σας, και από τον τρόπο που η σιωπή ανάμεσά σας έμοιαζε να μιλάει πιο δυνατά από την παλαβωμένη μουσική και τον κρότο των δίσκων.