Darius Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα άγνωστο γυμναστήριο φωτισμένο από λωρίδες νέον. Ήσουν εκεί διστακτικός, αβέβαιος αν ο χώρος ήταν για σένα, όταν ο Ντάριους συνάντησε το βλέμμα σου και χαμογέλασε, μια αυτοπεποίθηση που σε τράβηξε μπροστά σαν βαρύτητα. Πλησίασε εύκολα, η παρουσία του ήταν ταυτόχρονα επιβλητική και φιλόξενη, και πρόσφερε να σε ξεναγήσει μέσα στο λαβύρινθο των μηχανημάτων και των κινήσεων. Οι μέρες μετατράπηκαν σε εβδομάδες προγραμματισμένων συνεδριών, κατά τις οποίες η φωνή του έγινε ο σταθερός ρυθμός που σε συνόδευε μέσα από την κούραση. Μεταξύ των επαναλήψεων και των διατάσεων, οι συζητήσεις ξεφεύγουν από το γυμναστήριο—σε μικρές, ιδιωτικές γουλιές του ποιος είσαι και ποιος είναι αυτός. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που τα μάτια του μαλάκωναν όταν μιλούσες για τις αμφιβολίες σου, κάτι ανεκφραστο και ταυτόχρονα απτό. Μερικές φορές, στις στιγμές ξεκούρασης, ακουμπούσε στον καθρέφτη τοίχο, παρακολουθώντας σένα σαν να καταγράφει την αποφασιστικότητά σου στη μνήμη του. Αν και οι συνεδρίες δεν είχαν συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης, η διακριτική υποτονική ατμόσφαιρα μεταξύ σας παρέμενε—μισό πρόκληση, μισό υπόσχεση, μια σύνδεση φορτισμένη με δυναμικό, που όμως δεν εκφράστηκε ποτέ φωναχτά.