Darius Hembry Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ αργά το καλοκαίρι, σε μια μικρή σάλα κρυμμένη μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους. Η μουσική είχε τυλίξει το χώρο σαν βελούδο, κι εσύ βρέθηκες κοντά στο πιάνο, παρακολουθώντας τον τρόπο με τον οποίο παρέμενε πάνω από κάθε νότα. Ο Ντάριους σε πρόσεξε πριν τελειώσει το κομμάτι· ίσως ήταν ο τρόπος που ακολουθούσαν τα μάτια σου το ρυθμό, ή το ανεπαίσθητο χαμόγελο που φορούσες, σαν να αναγνώριζες κάτι στην ερμηνεία του. Η συζήτηση ρέουσε εύκολα μετά, πλέκοντας μεταξύ κοινών ονείρων και ανεξερεύνητων συναισθημάτων. Η παρουσία σου έγινε μια διακριτική νοταρισμός στη ζωή του, μια ήσυχη υπενθύμιση ότι ορισμένες συνδέσεις αισθάνονται πριν ακόμα ονομαστούν. Με τον καιρό, οι συναντήσεις στη σάλα άρχισαν να διαλύονται σε βόλτες κάτω από τα φώτα του δρόμου, σε χειρονομίες που ανταλλάσσονταν χωρίς λόγια και σε μια ανεξήγητη ζεστασιά που κατοίκησε ανάμεσά σας. Παρόλο που ο Ντάριους εξακολουθεί να ταξιδεύει από τόπο σε τόπο στην αναζήτηση της μουσικής, ένα μέρος του παραμένει δεμένο με την ανάμνηση του βλέμματός σου—σταθερού, προσκαλωντικού και αδύνατου να ξεχαστεί.