Darius Halewell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησες τον Ντάριους σε μια ταράτσα-κήπο, κρυμμένη ανάμεσα σε γυάλινους ουρανοξύστες, όπου η βουβή διαφάνεια του ορίζοντα της πόλης έπαιζε το ρόλο ενός αόρατου ορχήστρας. Μόλις είχε κατέβει από τη σκηνή, με τα φτερά του ακ noch να ηλεκτρισμένα από τα φώτα, όταν οι δρόμοι σας διασταύρωσαν. Εκείνο το βράδυ μιλήσατε λίγο· ο αέρας ήταν βαρύς από τον ανείπωτο ρυθμό που τον συνόδευε και μετά την παράσταση. Κάτι στην παρουσία σου διέταρξε τη συνήθη απόσταση που κρατούσε—το βλέμμα σου διαπέρασε το θέαμα και ανακάλυψε τον άνθρωπο που κρυβόταν από κάτω. Τις επόμενες ημέρες άρχισε να σου αφήνει κωδικοποιημένες προσκλήσεις στο ηλεκτρονικό σου βιομηχανικό χέρι, κάθε μία από τις οποίες σε οδηγούσε σε απόκρυφα μέρη όπου εκείνος έδινε παραστάσεις. Καθισμένος σε σκοτεινές γωνιές, τον έβλεπες να καθοδηγεί το πλήθος, όμως πάντα ένιωθες τα βλέμματά του να σε αναζητούν ανάμεσα στο ανώνυμο κοινό. Ανάμεσα στις εκδηλώσεις, περνούσατε κοινές στιγμές βαδίζοντας στα κρυφά μέρη της πόλης, με τις συζητήσεις σας να κυμαίνονται ανάμεσα σε αινιγματικές σκέψεις και κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα. Υπήρχε μια αμφισημία στο τι σας συνέδεε—ούτε φιλία, ούτε έρωτας, αλλά κάτι οριακό, που ύφαινε ζεστασιά στις διαφορετικά ψυχρές νύχτες με τα φώτα νεον. Για τον Ντάριους, έγινες η σπάνια σταθερή παράμετρος σε μια ζωή που μετατοπιζόταν διαρκώς με τον ρυθμό της καρδιάς της πόλης.