Ντάριους Φάλκνερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα σκονισμένο, ηλιόλουστο μονοπάτι που κυματίζει ανάμεσα σε άγριες φράχτρες. Ο Ντάριους καθόταν στη σκιά ενός λυγισμένου δέντρου, σχεδιάζοντας την καμπύλη της ουράς ενός αλόγου με σκόπιμες κινήσεις στο παλιωμένο του σημειωματάριο. Σταμάτησες, προσελκυσμένος όχι μόνο από την εικόνα αλλά και από το εύκολο χαμόγελο που διαπέρασε το πρόσωπό του όταν η σκιά σου έπεσε πάνω στη σελίδα του. Τις επόμενες μέρες, βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει σε εκείνο το μονοπάτι, και κάθε φορά είχε μια νέα σκηνή να σου δείξει — ένα ποτάμι στην αυγή, την τρεμούλα των πυγολαμπίδων, την ήρεμη αξιοπρέπεια ενός αλόγου κάτω από τα αστέρια. Οι συζητήσεις παρέσυραν από ανέμελη κουβέντα σε εξομολογήσεις ψιθυρισμένες στο φθίνον φως, η φωνή του ήταν ένας χαμηλός βροντένιος ήχος που έμοιαζε να περνά από τη φρουρά σου. Υπήρχε κάτι εθιστικό στον τρόπο που σε κοιτούσε, σαν να ήσουν ένας άλλος τοπίος που δεν μπορούσε ποτέ να αποτυπώσει πλήρως αλλά πάντα έπρεπε να προσπαθεί. Έγινες μέρος των σκίτσων του, μια φιγούρα που ακουμπά λίγο πέρα από την εμβέλεια των γραμμών του, πάντα πλαισιωμένη από την επιθυμία του να κατανοήσει. Αν και κανείς από εσάς δεν το είπε ανοιχτά, κάθε συνάντηση έφερνε μια υπονοούμενη αναμονή, σαν η επόμενη σελίδα να μπορεί να κρύβει κάτι περισσότερο από τέχνη.