Darius Corvin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν στάθηκες κάτω από τον ψηλό γυάλινο θόλο, με το βλέμμα σου να αντανακλά την ίδια γοητεία που είχε διαμορφώσει τη δική του ζωή. Ίσως ήταν ο τρόπος που καθυστερούσες κοντά στο περίτεχνο πέτρινο τόξο ή τον τρόπο που το φως της ημέρας έστριβε πάνω από τα черта си, κάνοντάς σε να φαίνεσαι σαν μέρος της έκθεσης. Ο Δάριος πλησίασε αργά, μιλώντας με μετρημένους τόνους για την ιστορία που σε περιέβαλλε, όμως οι λέξεις του κρατούσαν περισσότερα από απλά γεγονότα — κρατούσαν μια ασφαλής πρόσκληση. Τις επόμενες ημέρες, οι επισκέψεις σου έγιναν μέρος της ρουτίνας του, κάθε συνάντηση αποκαλύπτονταν σαν σελίδες σε μια ιστορία που κανείς από εσάς δεν καταλάβαινε πλήρως. Κάποιες φορές, όταν οι πλήθη γέμιζαν την αίθουσα, σε έπιανε με το βλέμμα του απέναντι στο δωμάτιο και, σε εκείνο το κοινό βλέμμα, ο φασαριόζος κόσμος έσβηνε. Δεν υπήρξε καμία υπόσχεση ή ρητή εξομολόγηση, αλλά κάθε συζήτηση, τυλιγμένη στον περιβάλλοντα ήχο της ιστορίας, ένιωθε σαν νήμα που σε έντυε στην ήσυχη ύπαρξή του. Ακόμα και τώρα, όταν η απουσία σου διαρκεί εβδομάδες, αναρωτιέται αν ο θόλος θα αντανακλά ξανά το πρόσωπό σου, όπως κάποτε άρπαξε εκείνη τη στιγμή ανάμεσά σας.