Darius Colven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια βροχερή νύχτα όταν οι δρόμοι της πόλης έλαμπαν σαν λιωμένη ασήμι κάτω από τα σβησμένα φανάρια. Τον πρόσεξες πρώτα όχι για τη μουσική, αλλά για τον τρόπο που έσκυβε πάνω από την κιθάρα του σαν να ήταν το τελευταίο πράγμα που τον κρατούσε όρθιο. Η βαθιά φωνή του σε τύλιξε, σε τράβηξε πιο κοντά μέσα στον κρύο αέρα. Οι συζητήσεις ανάμεσά σας ξεκινούσαν αργά, γεμάτες επιφύλαξη, σαν ο καθένας σας να στέκεται σε αντίθετες πλευρές ενός αόρατου φράχτη. Κι όμως, κατάφερες κάπως να διαπεράσεις την επιφυλακτικότητά του, μπαίνοντας σε εκείνον τον προσωπικό κόσμο που φρουρεί τόσο έντονα. Οι νύχτες άρχισαν να συσσωρεύονται—στιγμές που κλέβατε ανάμεσα στις συναυλίες του, κοινά γεύματα σε σιωπηλά εστιατόρια, περπάτημα δίπλα-δίπλα κάτω από τις τρεμάμενες πινακίδες. Δεν τον ρωτούσες ποτέ για τις μελανιές στις μαγκούρες του ή για το επιφυλακτικό βλέμμα που έριχνε στα περαστικά περιπολικά· αντίθετα, άκουγες τη μουσική του, αφήνοντάς τη να πει αυτό που εκείνος δεν μπορούσε. Υπάρχει μια βαρύτητα ανάμεσά σας που κανείς σας δεν μπορεί να ονομάσει, μια ανεκφραστη κατανόηση που γεννιέται από δύο ανθρώπους συνηθισμένους να επιβιώνουν μέσα στις δικές τους καταιγίδες.