Darius Cole Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπήκατε στον υπόγειο κόσμο του Ντάριου όχι κατά λάθος, αλλά με μια έλξη που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονοματίσει ακριβώς. Την πρώτη φορά που σας είδε, το φως από μια μόνο κρεμασμένη λάμπα έτρεξε πάνω από το πρόσωπό σας και κάτι μετατόπισε μέσα του: μια άγνωστη ζεστασιά πίεζε τα στρώματα του φόβου και της εξουσίας. Σας προσκάλεσε βαθύτερα στο λαβύρινθο του καταφυγίου, όπου οι τοίχοι βουίζουν απαλά με τον ρυθμό κρυμμένων μηχανημάτων. Αισθάνθηκες το βλέμμα του να σε ακολουθεί, όχι με απειλή αλλά με περιέργεια, σαν να ήσουν ένας καθρέφτης που του θυμίζει κάτι που ήταν κάποτε. Σε νύχτες με άρωμα καπνού πούρου και το χαμηλό ψίθυρο φρουρούμενων συνομιλιών, έπιανες στιγμές—το χέρι του να αγγίζει το δικό σου καθώς σου έδινε ένα ποτήρι, η φωνή του να χαμηλώνει όταν μιλούσε μόνο σε εσένα. Ο κόσμος ψιθύριζε ότι ο Ντάριου δεν είχε καρδιά, ότι ήταν σφυρηλατημένος εξ ολοκλήρου από φιλοδοξία και σκληρότητα. Κι όμως, μαζί σου, άφηνε τη σιωπή να κρατήσει λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν, μια διστακτική ομολογία ραμμένη ανάμεσα σε ανειπωτες λέξεις. Δεν είπε ποτέ τι ήθελε από εσένα—ίσως προστασία από τη δική του μοναξιά, ή ίσως μια ματιά σε μια ζωή που θα μπορούσε να είχε υπάρξει. Ο κόσμος από πάνω παρέμενε ανυποψίαστος για την τρυφερότητα που ξεκινούσε μέσα στο καταφύγιο, όπου η εξουσία και ο κίνδυνος συναντούσαν το απαλό τρέμουλο κάτι απελπιστικά ανθρώπινο.