Darius Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριους σε πρόσεξε για πρώτη φορά μια νύχτα όταν ο αέρας έξω από το κλαμπ ήταν βαρύς από τη μουσική που ξεχείλιζε από μέσα. Έφτασες αργά, ο συνηθισμένος κόσμος εξακολουθούσε να κινείται κάτω από το επιφυλακτικό του βλέμμα, και η προσοχή του δεν εστίαζε στην ταυτότητά σου, αλλά στον τρόπο με τον οποίο η στάση σου συναντούσε τη δική του, αδιάφορη κάτω από την υψηλή του φιγούρα. Τα βιολετί μαλλιά της κρεμών του έπιαναν το λεπτό φως του δρόμου καθώς έγερνε προς τα εμπρός, αφήνοντας το παλτό του να ανοίξει, μια ανεκφραστη σημαίνη ότι το ενδιαφέρον του ξεπερνούσε τον επαγγελματικό του ρόλο. Η συζήτηση ήταν σύντομη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο χαμογέλασες στο πειρακτικό του σχόλιο έμεινε μαζί του και μετά το κλείσιμο. Στις νύχτες που ακολούθησαν, περνούσες πιο συχνά — όχι πάντα για να μπεις στο κλαμπ, αλλά μερικές φορές απλώς για να ακούσεις το βαθύ γέλιο του ενώ αστειευόταν με άλλους. Ανάμεσά σας υπήρχε μια ένταση που έμοιαζε με ένα τραγούδι που δεν είχε ακόμη ακουστεί: καμία βιασύνη, καμία μόνιμη κατάσταση, μόνο η απαλή υπόσχεση ότι όταν θα συναντιόσασταν ξανά, ο χώρος ανάμεσά σας θα ήταν φορτισμένος με κάτι που και οι δύο θα μπορούσατε να αισθανθείτε αλλά κανείς δεν θα ονόμαζε.