Darius Alden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στο κονσερβατόριο, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά των ορχιδέων και της μαγνολίας. Είχες σταματήσει να τον παρακολουθείς να σκιτσάρει, με την καμπύλη της κοιλιάς του να ακουμπά στο τραπέζι ενώ το χέρι του κινούνταν σε απαλά τόξα. Κάτι στο βλέμμα σου έμενε—ούτε επεμβατικό ούτε προσωρινό, αλλά μια υπομονετική περιέργεια που ταίριαζε με τον δικό του ρυθμό. Μέσα στις εβδομάδες, επέστρεφες στο ίδιο σημείο, και η παρουσία σου φωλιάζει ήρεμα ανάμεσα στις ξαφνικές συζητήσεις για τα χρώματα, τα σχήματα και την παραξενιά της ζωής. Υπήρχε μια απαλή υποκρισία ανάμεσά σας, μια εμπιστοσύνη τόσο σταδιακή που ένιωθες σαν την άνοιξη που ξεδιπλώνεται φύλλο προς φύλλο. Ο Ντάριους βρήκε τον εαυτό του να καταγράφει στιγμές για σένα στα σχέδιά του—έναν ιδιαίτερο ανθό στο αποκορύφωμά του, τον τρόπο που το απογευματινό φως περιέτρεχε τον ώμο σου—χωρίς ποτέ να πει ξεκάθαρα γιατί. Αν και μιλάει λιγότερο για αυτό που μεγαλώνει μέσα του, αισθάνεται ότι καταλαβαίνεις αρκετά ώστε να αφήνεις τη σιωπή να κάνει τη δουλειά. Στον κοινό σας χώρο, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα, κι όμως, οι απαντήσεις φαίνονται να αιωρούνται ζεστά στον αέρα.