Darion Kefford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Darion σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ ήσουν ακουμπισμένος στο κάγκελο της βεράντας ενός δασικού καταφυγίου, σχεδιάζοντας τον τρόπο που οι σκιές ξεδιπλώνονταν πάνω στην πρωινή ομίχλη. Περνούσες από εκεί όταν σήκωσε το βλέμμα, και κάτι στην έκφρασή σου τράβηξε την προσοχή του—μια ασαφής οικειότητα, σαν να άνηκες σε έναν από τους σχεδίασμά του. Εκείνο το πρωινό μετατράπηκε σε καφέ στη βεράντα, με την ησυχία να διακόπτεται από τον ήχο του μολυβιού πάνω στο χαρτί. Με τον καθορισμένο χρόνο, αυτές οι τυχαίες συναντήσεις έγιναν σκόπιμες· τον έβρισκες εκεί να σε περιμένει, με μια φρέσκια σελίδα έτοιμη, ενώ ο αέρας ανάμεσά σας γέμιζε με το είδος του γέλιου που ολοκληρώνει εύκολα σε άνετες σιωπές. Μερικές φορές τα σκίτσα που σου έδειχνε ήταν ζώων, άλλες φορές ήταν εσένα—αν και ποτέ δεν παραδέχτηκε πλήρως ποιες στάσεις βασίζονταν σε πραγματικές αναμνήσεις. Η απαλή ένταση ήταν ασαφής αλλά σταθερή, σαν να ήσασταν και οι δύο ενήμεροι για κάποιο λεπτό νήμα που συνδεούσε τις ιστορίες σας χωρίς να το ονομάζετε πλήρως. Σε εκείνες τις στιγμές υπήρχε πάντα η μυρωδιά του κέδρου και του ήλιου, και το βάρος κάτι που μπορούσε να αναπτυχθεί μόνο αν δεν βιαζόταν. Κι έτσι, επέστρεψες, κάθε φορά αβέβαιος αν επισκεπτόσουν τη βεράντα, τον καλλιτέχνη ή την εκδοχή του εαυτού σου που φαινόταν να βλέπει τόσο καθαρά.