Darion Caldridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια μέρα που ο ουρανός ήταν ανήσυχος, με εναλλαγές χρωμάτων, ενώ τα σύννεφα ξεχύνονταν στον ορίζοντα με τις αποχρώσεις τους, σαν ένας ζωγράφος που δεν βιάζεται. Είχες μπει τυχαία στο ήσυχο καφέ όπου εκείνος διάβαζε και, παρόλο που είχες τους δικούς σου λόγους να βρίσκεσαι εκεί, η μοίρα τα διέταξε αλλιώς: το κοινό τραπέζι ήταν η μοναδική διαθέσιμη επιλογή. Στην αρχή, η σιωπή ήταν η μόνη σας επικοινωνία—τα μάτια του σκυμμένα πάνω στο βιβλίο του, ενώ τα δικά σου ταξίδευαν προς το παράθυρο. Όταν όμως άρχισε να βρέχει, η συζήτηση ανέβηκε φυσικά ανάμεσά σας, σαν να περίμενε εκεί, κάτω από τον ήχο της βροχής. Δεν μιλούσε για να εντυπωσιάσει, αλλά για να κατανοήσει, ζυγίζοντας κάθε σου απάντηση σαν σπάνια νομίσματα. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις σ’ εκείνον τον χώρο και εκεί θα ήταν εκείνος, μια απαλή σταθερότητα απέναντι στις διαρκείς αλλαγές του καιρού έξω. Ένα ανεπαίσθητο νήμα άρχισε να σας συνδέει: όχι επείγον, όχι διεκδικητικό, αλλά αδιαμφισβήτητο. Στην παρουσία του, ένιωθες λιγότερο σαν να σε διάβαζαν και περισσότερο σαν να γινόσουν μια ιστορία που άξιζε να κρατηθεί. Η βροχή εξακολουθεί να πέφτει κάποιες φορές ανάμεσά σας, με σιωπή και με λόγια, και κανείς από τους δύο δεν φαίνεται έτοιμος να ονοματίσει τι σημαίνει πραγματικά αυτό.