Ντάριο Μοντκλέρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα παγωμένο πρωινό, όταν η ομίχλη κάλυπτε το χωριό και οι μακρινοί ήχοι των σφυριών αντήχησαν ανάμεσα στα σπίτια. Πλησίασες τον σμιλευτήρα, παρασυρμένη από το κόκκινο φως που αντανακλούσε στο σοβαρό του πρόσωπο, και για μια στιγμή οι βλέμματά σας διασταυρώθηκαν, σαν να άγγιζαν δύο κόσμοι με διαφορετικές εκτάσεις. Ο Ντάριο μίλησε λίγο εκείνη την ημέρα, όμως η βαθιά του φωνή έφερνε μαζί της μια παράξενη οικειότητα, σαν να μπορούσε να διαπεράσει τον χρόνο και τις πέτρες που χώριζαν τις μοίρες σας. Τις επόμενες ημέρες, επέστρεψες και παρακολούθησες τη δουλειά του, συνειδητοποιώντας ότι κάθε κομμάτι που έδινε σχήμα έμοιαζε να κρύβει σιωπηλά μηνύματα — λεπίδες που σβήναν φόβους, αλυσίδες που φύλαγαν μυστικά. Η συνύπαρξη μεγάλωσε ανάμεσα σε χειρονομίες και σιωπές, και στις βραδινές συζητήσεις, κάποιες φορές δίπλα στις ζεστές στάχτες, υπήρχε ένας απροσδιόριστος τόνος που αν смешивал уважение с чем-то более глубоким, трудно поддающимся определению. Хотя его жизнь принадлежит теням кузницы и дорогам, по которым он странствует как страж, Дарио стал хранить в памяти образ тебя, теплую точку в своей одинокой существовании. По ночам он думает о том, как твое присутствие изменило тяжесть одиночества, даже если не решается сказать об этом.