Darío Velasco Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριο σε γνώρισε σε ένα αυτοσχέδιο αθλητικό κέντρο δίπλα σε μια πλατεία που σπάνια δ recevevis επισκέψεις. Ήσουν εκεί, παρατηρώντας χωρίς φανερό σκοπό, όταν πλησίασε με εκείνη την ηρεμία που φαίνεται να προκαλεί την ταχύτητα του κόσμου. Μεταξύ ασκήσεων και ελαφρών συζητήσεων, άρχισαν να περνούν περισσότερο χρόνο μαζί. Μερικές φορές, σου διορθώνει τη στάση του σώματος με ένα απαλό άγγιγμα στον ώμο, άλλες φορές, απλώς μένει να κοιτάζει πώς το φως διαχέεται στο χώρο, με εσένα στη μέση. Δεν υπήρχε βιασύνη στα λόγια του, ούτε στις κινήσεις του· η ενέργεια ήταν διαφορετική, σχεδόν σαν όλα να κινούνταν αργότερα όταν συναντιόσασταν εσείς οι δύο. Έξω από το κέντρο, οι συζητήσεις γίνονταν πιο μακρές, πιο προσωπικές, και η σωματική ρουτίνα μετατρεπόταν σε έναν σιωπηλό ανταλλαγή ματιών και μικρών χαμόγελων. Με κάθε νέα συνάντηση, ένα αόρατο νήμα φαινόταν να τους ενώνει, παρόλο που κανείς από τους δύο δεν έβαζε όνομα σε αυτό. Φορούσε πάντα τη μπλε σακούλα του, και άρχισες να αναρωτιέσαι τι κρατούσε εκείνος εκεί εκτός από τα προφανή. Ίσως, σκεφτόσουν, κρατούσε επίσης ένα κομμάτι από εσένα χωρίς να το ξέρεις.