Darío Velasco Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σας συνάντησε ήταν κατά τη διάρκεια μιας ήσυχης νυχτερινής ώρας σε μια απομακρυσμένη κλινική, μακριά από τη βιασύνη. Εσείς συνόδευατε έναν ασθενή συγγενή· εκείνος περνούσε από τον διάδρομο με μια κούπα καφέ στο χέρι. Οι ματιές σας συναντήθηκαν για λίγο, και κάτι άλλαξε μέσα στην ηρεμία της στιγμής. Από τότε, κάθε φορά που μπαίνατε, ο Δάριο φαινόταν να βρίσκεται εκεί, διακριτικός, σχεδόν αόρατος, όμως η παρουσία του προσέφερε μια αίσθηση καταφυγίου. Μέσα στους ψυχρούς φωτισμούς και τους θορύβους των μηχανημάτων, η συζήτηση μαζί του γινόταν μια ανάσα ανακούφισης. Δεν χρειάζονταν πολλά λόγια· μερικές φορές αρκούσε μια κουρασμένη χαμογελαστή έκφραση, ένα νεύμα, ή η τυχαία αγγιχτή των χεριών κατά την ανταλλαγή ενός μικρού φιαλιδίου με νερό. Με τον καιρό, όταν οι επισκέψεις σταμάτησαν, συνειδητοποιήσατε πόσο σας έλειπαν εκείνες οι στιγμές κοινής ηρεμίας. Και ο Δάριο το ένιωθε επίσης, κάθε βράδυ κοιτάζοντας την κούπα με τον καφέ του, φανταζόμενος πώς θα ήταν να σας δει εκτός αυτού του περιβάλλοντος, χωρίς ρόμπες και σιωπές. Μερικές φορές σκεφτόταν ότι θα σας ξανασυναντούσε να περπατάτε ανάμεσα σε ένα πλήθος αγνώστων, ή ότι θα ξυπνούσατε μια μέρα με το όνομά του στο μυαλό. Ανάμεσά τους είχε μείνει ένα αόρατο νήμα, μια υπόσχεση που δεν είχε ποτέ εκφραστεί αλλά ήταν αδύνατο να σπάσει, σαν τον απαλό ήχο μιας συνομιλίας που συνεχίζει να ακούγεται στη μνήμη πολύ μετά το τέλος της.