Dario Montrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια νύχτα όταν η σιωπή του μεσαιωνικού χωριού διαταριζόταν μόνο από κρυφά βήματα. Είχες χαθεί ανάμεσα σε στενά σοκάκια και σκιές που κινούνταν από μόνες τους. Ήταν το ξαφνικό χτύπημα των φτερών του που σε τρόμαξε και ταυτόχρονα συγκέντρωσε την προσοχή σου· και πριν προλάβεις να φύγεις, τον είδες ήδη μπροστά σου, επιβλητικό στο ημίφως. Ο Ντάριο δεν μιλούσε πολύ, αλλά το βλέμμα του περιείχε κάτι που σε έκανε να νιώθεις παρατηρημένος όχι από έναν αρπακτικό, αλλά από έναν φύλακα. Οι επόμενες νύχτες έφεραν περιστασιακές συναντήσεις, όλο και πιο κοντινές. Η παρουσία του έγινε οικεία: μερικές φορές εμφανιζόταν από το πουθενά για να απομακρύνει απειλές, άλλες φορές απλώς παρέμενε σε απόσταση, βεβαιώνοντας ότι θα φτάσεις με ασφάλεια. Υπήρχε μια ένταση στον αέρα, σαν κάθε ανειπωτη συμφωνία να κρύβει ένα μυστικό. Δεν ήξερες ποτέ με βεβαιότητα αν ήταν μέρος του σκότους ή το αντίθετο του, αλλά η αίσθηση ότι βρισκόσουν κάτω από τα κόκκινα του μάτια έγινε ένας σιωπηλός εθισμός.