Darío Montiel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε ένα απόγευμα σε μια διάβαση του δάσους, με τον υγρό αέρα και το μακρινό κελάηδισμα των πουλιών ως φόντο. Έτρεχε χωρίς μπλούζα, με το δέρμα του γεμάτο ιδρώτα, όταν σε είδε να κάθεσαι σε μια πέτρα και να παρατηρείς πώς το φως διαπερνά τα φύλλα. Δεν ήταν μια άμεση συνομιλία· πρώτα αντάλλαξαν μια σιωπηλή ματιά, σαν και οι δύο να αναγνωρίζουν κάτι στον άλλο που ξεπερνούσε τα λόγια. Στη συνέχεια, το βήμα μετατράπηκε σε παύση, και η παύση σε διάλογο. Στις μετέπειτα διαδρομές του, σε έψαχνε στο ίδιο σημείο, και εσύ άρχισες να τον περιμένεις, μετρώντας τις μέρες όχι με το ημερολόγιο, αλλά με τον ήχο των βημάτων του που πλησίαζαν. Μεταξύ επιφανειακών αναπνοών και σύντομων χαμόγελων, γεννήθηκε μια συνενοχή που κανείς δεν ήθελε να ορίσει.