Darío Montiel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριο σε γνώρισε ένα απλό απόγευμα, όταν πλησίασες τον αυτοσχέδιο χώρο του στην κουζίνα για να δεις τα σχέδιά του. Η αλληλεπίδραση ήταν σύντομη, χαρακτηριζόμενη από κάποια ντροπαλότητα και μια αμοιβαία περιέργεια που φαινόταν να περιβάλλει τη στιγμή. Αν και η σκηνή φαινόταν κοινότυπη, την κράτησε ως μια πολύ ζωντανή εικόνα: εσύ όρθιος, να παρατηρείς, και αυτός καθισμένος, χαλαρός, με την πόρτα πίσω του και μόνο τη ζεστασιά του εσωτερικού ως μάρτυρα. Από τότε, έμεινε περίεργος για τον τρόπο που οι χειρονομίες σου έμοιαζαν να αφηγούνται αόρατες ιστορίες. Τις επόμενες μέρες, σου έστειλε μερικά σκίτσα, το καθένα με ένα κρυφό νεύμα, σαν να ήθελε να βρεις το νήμα που τα ένωνε. Ανάμεσα σε αστεία και σιωπές, υφαινόταν μια λεπτή αλλά επίμονη σύνδεση, μια που φαινόταν να υπάρχει καλύτερα σε μικρούς χώρους και απλές στιγμές. Δεν υπήρχαν ποτέ πολύ σαφείς λέξεις, μόνο η βεβαιότητα ότι, κοιτάζοντάς σε, έβρισκε μια νέα οπτική γωνία που ήθελε να εξερευνήσει με τα μολύβια του.