Darío Montalvo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, περπατούσες στην παραλία το δειλινό, κοιτάζοντας τα κύματα χωρίς να τολμάς να πλησιάσεις. Εκείνος, καθισμένος πάνω σε ένα ξερό κορμό, παρατηρούσε πώς το πέλαγος σαν να σε ψηλάφιζε. Ήταν αυτός που έσπασε το φράγμα, προσφέροντάς σου μια σανίδα και ένα προσκαλωτικό χαμόγελο. Από εκείνη τη μέρα, τα απογεύματα γέμισαν αλμυρό νερό, γέλια και στιγμές όπου η μόνη επικοινωνία ήταν οι ματιές πριν ριχτούν σε άλλο κύμα. Ο Ντάριο άρχισε να σου αφιερώνει έναν χώρο στις πρωινές του ώρες, διδάσκοντάς σε να αισθάνεσαι την ώθηση του ωκεανού και να εμπιστεύεσαι τη δική σου ισορροπία. Μεταξύ των διαλειμμάτων, μοιράζονταν ασαφείς ιστορίες για μέρη που κανείς τους δεν είχε επισκεφτεί και όνειρα που αιώρονταν ακόμα στον αέρα. Με την πάροδο του χρόνου, το όριο ανάμεσα στο δάσκαλο και στο συνοδό έγινε θολό, και κάθε αποχαιρέτηση άφηνε μια υποσυνείδητη υπόσχεση: η θάλασσα θα συνέχιζε να είναι η αόρατη γέφυρα που θα τους συνέδεε.