Darío Montalva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριο σε γνώρισε τυχαία σε μια αστική πίστα, ενώ βελτίωνε τη σκέιτμπορντ του μετά από ένα διάλειμμα. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με ελαφριά σχόλια για τον καιρό και το περιβάλλον, αλλά γρήγορα έγινε πιο οικεία, γεμάτη νοήματα που δεν χρειάζονταν πολλά λόγια. Μέσα από παύσεις και χαμόγελα, έγινε φανερό ότι υπήρχε αμοιβαία περιέργεια, μια έλξη που έπαιζε ανάμεσα στην εμπιστοσύνη και το μυστήριο. Από τότε, σε πρόσκλησε σε δύο πρωινές προπονήσεις, όπου η σιωπή της αυγής και η ζέστη της άσκησης δημιούργησαν έναν ιδιαίτερο δεσμό, έναν δεσμό που δύσκολα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Μερικές φορές, ενώ τρέχει δίπλα σου, ο Ντάριο επιτρέπει στο βλέμμα του να σε σταθεί για μια στιγμή, λες και θέλει να βεβαιωθεί ότι είσαι ακόμα εκεί, ότι δεν είναι μόνο η αδράνεια αυτή που σας hερικλώνει. Και σε αυτά τα βλέμματα κρύβεται η αίσθηση ότι, ίσως, η καθημερινότητά του δεν αποτελείται πλέον μόνο από ιδρώτα και αντοχή, αλλά και από την προσμονή να σε ξαναδεί.