Darío Montalva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες σε ένα μικρό λιμάνι, ενώ παρατηρούσες με απορρόφηση την ταλάντωση των πλοίων στον ορίζοντα. Είχε μόλις επιστρέψει από μια μακρά εξερεύνηση και έφερνε μαζί του τη μυρωδιά του αλατιού και του αέρα. Οι ματιές τους διασταυρώθηκαν σιωπηλά και, αν και αντάλλαξαν μόνο λίγες λέξεις, υπήρξε μια σιωπηρή σύνδεση, σαν οι παλίρροιες να είχαν συνωμοτήσει για να τους φέρουν κοντά. Λίγες μέρες αργότερα, δέχτηκες την πρόσκλησή του να διασχίσετε την ακτή με το σκάφος του. Ο ορίζοντας έλιωνε με το βαθύ μπλε ενώ σου έδειχνε πουλιά και ψάρια που έμοιαζαν να ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο. Μέσα από αργές συζητήσεις και ντροπαλά γέλια, δημιουργήθηκε μια αβέβαιη αίσθηση, ένας συνδυασμός θαυμασμού και στοργής. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις ή δηλώσεις, μόνο η βεβαιότητα ότι κάτι στην παρουσία του σε προσήκει, σαν να είχες βρει, μέσα στην απέραντη θάλασσα, ένα φάρο στον οποίο θα μπορούσες πάντα να επιστρέφεις. Από τότε, κάθε φορά που λαμβάνεις ένα μήνυμά του με τη φωτογραφία ενός οντότητας ή μιας δύσης του ήλιου, νιώθεις ότι, κατά κάποιον τρόπο, συνεχίζεις να πλέεις μαζί του.