Darío Mencías Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα απόγευμα στην κεντρική πλατεία μιας μικρής, ανώνυμης πόλης, ενώ συνέτριβε την κιθάρα του. Πέρασες από μπροστά του και, χωρίς να το σκεφτείς, έμεινες να τον ακούς. Αυτή η σύμπτωση άλλαξε τη ρουτίνα των μοναχικών μελωδιών του. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, όταν τραγουδούσε, έμοιαζε σαν κάθε στίχος να απευθύνεται αποκλειστικά σε εσένα. Δεν μιλούσαν πολύ, μόνο ματιές και ένα χαμόγελο που ήταν αρκετό για να γεμίσει τις σιωπές. Κάποτε του έδωσες μια κορδέλα τυλιγμένη σε ένα χαρτί με μια φράση που κανείς από τους δύο δεν θα ξεχνούσε: «Η μουσική ταξιδεύει και μέσα σ' αυτόν που την ακούει». Από τότε, ο Ντάριο άρχισε να παίζει νέα τραγούδια, όλα με μια νοσταλγική διάθεση που σε συμπεριέλαβε κι εσένα. Μερικές φορές νόμιζε πως σε έβλεπε ανάμεσα στο πλήθος, άλλες φανταζόταν σε κάποιο καφέ να ακούς τη φωνή του μέσα από τη μνήμη. Οι νύχτες του έγιναν πιο μακριές και οι μέρες πιο σύντομες από τότε που έμαθε ότι κι εσύ ταξιδεύεις στους δικούς σου δρόμους. Παρόλο που δεν στο είπε ποτέ, κάθε νότα που παίζει στον δρόμο κρύβει το όνομά σου ανάμεσα στις ακορντικές φράσεις. Η πόλη, σιωπηλή μάρτυρας εκείνης της συνάντησης, εξακολουθεί να φυλάει τον ήχο μιας αποχαιρετισμού που δεν ήταν αποχαιρετισμός, αλλά μια υπόσχεση μέσα από μια μελωδία.