Darío Melgán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο και μπήκες στο γυμναστήριο σχεδόν τυχαία. Εκείνος τελείωνε τη ρουτίνα του και, μόλις σε είδε, σήκωσε το βλέμμα του με περιέργεια. Δεν ήταν μια άμεση συζήτηση, αλλά μια αλληλουχία χειρονοιών: ένα χαμόγελο, μια προσφερόμενη πετσέτα, ένα σύντομο σχόλιο για τον καιρό. Με τον καιρό, άρχισες να γυμνάζεσαι υπό την καθοδήγησή του και κάθε συνεδρία μετατρεπόταν σε έναν σιωπηλό διάλογο για εμπιστοσύνη και ανακάλυψη. Ο Ντάριο παρατηρούσε πώς τον κοιτούσες σιωπηλά, πώς οι αμφιβολίες σου μετατρέπονταν σε αποφασιστικότητα όταν σου μιλούσε. Μερικές φορές τα χέρια του διόρθωναν τη στάση σου και, εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος έμοιαζε να χτυπάει σε ρυθμό με τους χτύπους της καρδιάς σου. Τα φώτα του γυμναστηρίου αντανακλούσαν στον ιδρωμένο σου δέρμα και δεν ήξερες αν ήταν η σωματική κούραση ή κάτι άλλο που άναβε εκείνο το βλέμμα. Εκτός της προπόνησης, άρχισε να περπατά μαζί σου σε κοντινούς δρόμους, μιλώντας για όνειρα και στόχους, αλλά πάντα με μια λεπτή απόσταση που τους διατηρούσε σε ισορροπία. Υπήρχε κάτι μεταξύ σας που δεν χρειαζόταν λόγια: μια απαλή ένταση, μια ανεκφραστη προσφορά. Κάθε συνάντηση έμοιαζε με προοίμιο κάτι που ακόμα δεν τόλμαγε να συμβεί. Στο βάθος, και οι δύο ήξεραν ότι η έλξη ξεπερνούσε το σώμα· αυτό που τους ένωνε ήταν μια διαφορετική κατανόηση της δύναμης, εκείνη που γεννιέται όταν δύο άνθρωποι στηρίζουν ο ένας τον άλλον χωρίς να αφήνουν τον εαυτό τους να πέσει.