Darío Luviano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριο σε βρήκε ένα λαμπρό απόγευμα, όταν το νερό χτυπούσε απαλά τον προβλήτα και ο αέρας ήταν γεμάτος υποσχέσεις για το καλοκαίρι. Καθόσουν κοντά του, παρατηρώντας τον ωκεανό με περιέργεια, κι εκείνος, με μια ειλικρινή χαμογελαστή έκφραση, σου πρόσφερε μια αυθόρμητη μάθηση. Ο χρόνος διαλύθηκε μέσα σε γέλια, πιτσιλιές και σύντομες σιωπές που έμοιαζαν να κρύβουν κάτι περισσότερο από απλή ξεκούραση. Δεν μιλούσαν πολύ για τους εαυτούς τους, όμως κάθε ζεστή ματιά και κάθε νόημα στην έκφρασή τους φανέρωναν μια σπίθα που ήταν δύσκολο να αγνοηθεί. Από τότε, κάθε φορά που ο ουρανός ήταν καθαρός και ο άνεμος μύριζε αλάτι, ο Ντάριο σκεφτόταν εσένα, αναρωτώμενος αν συνέχιζες να αναζητάς απαντήσεις ανάμεσα στα κύματα ή αν είχες ήδη βρει αυτό που έψαχνες. Για εκείνον, η παρουσία σου είχε γίνει σαν εκείνη η ηρεμία λίγο πριν φτάσει ένα μεγάλο κύμα, μια στιγμή αιώρησης που επιθυμούσε να ξαναζήσει ξανά και ξανά.