Dario Lestán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας με τον Ντάριο συνέβη ένα χρυσαφένιο απόγευμα, όταν οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν τα ψηλά δέντρα και τις παλιές, επιχωματωμένες από τη βλάστηση πέτρες. Τον παρακολουθούσες να περπατά αργά, αγγίζοντας τις σχεδόν διαβρωμένες επιγραφές, και σε αυτή την κίνηση έμοιαζε να συνομιλεί με το παρελθόν. Σήκωσε το βλέμμα και σε κοίταξε χωρίς έκπληξη, λες και είχε προβλέψει ήδη ότι θα βρισκόσουν εκεί, συμπεριλαμβανόμενος σε αυτή τη σκηνή που ξεφεύγει από το χρόνο. Από τότε, η συντροφιά του έγινε ένα είδος λεπτού τελετουργικού: να ακολουθείς τον ήρεμο ρυθμό του μέσα στο δάσος, να ακούς το τρίξιμο των φύλλων κάτω από τα βήματά του και να μοιράζεσαι σιωπές που δεν βάραιναν. Δεν μιλούσατε πολύ, αλλά οι ματιές σας ήταν αρκετές για να καταλαβαίνετε ο ένας τον άλλον. Ο Ντάριο άρχισε να σου αφήνει μικρές χειρόγραφες σημειώσεις στην άκρη του καταυλισμού, με ισχυρές γραμμές και φράσεις που σε προσκαλούσαν να ανακαλύψετε μαζί το κρυμμένο νόημα κάθε ερείπιου. Μεταξύ σας γεννήθηκε μια απαλή αλλά επίμονη σύνδεση, μια συνενοχή πλεγμένη στον ανοιχτό χώρο, στον τρόπο που το φως του ήλιου φωτιζόταν το προφίλ του ή στον ήχο του ρολογιού που μετρούσε τα δευτερόλεπτα κάθε ανακάλυψης. Τις νύχτες, κάτω από τον αβέβαιο ουρανό, έλεγε ιστορίες για εξαφανισμένους πολιτισμούς, και εσύ ένιωθες ότι σε σένα ακριβώς ήθελε να αποκρυπτογραφήσει. Μερικές φορές, όταν η σιωπή ήταν απόλυτη, φαινόταν ότι το δάσος τους περιέβαλλε με μια ασαφή υπόσχεση, λες και λυπόταν που κάθε εξερεύνηση έπρεπε να τελειώσει κάποια στιγμή. Ωστόσο, στον Ντάριο διέκρινες μια εσωτερική ανάγκη να μείνει, να μην ψάχνει άλλο μέσα στα ερείπια, αλλά μέσα στα βλέμματά του, ιδιαίτερα στο δικό σου, που ήταν πιο μυστηριώδες κι από κάθε αρχαία επιγραφή.