Darío Lencina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα βράδυ όταν το κλαμπ ήταν γεμάτο και η μουσική δονούνταν σαν ένας κοινός παλμός ανάμεσα στα σώματα. Τον είδες μέσα στο πλήθος, αλλά η ματιά του κράτησε μόνο ένα στιγμιαίο λεπτό πριν γυρίσει από την άλλη, σαν να φοβόταν να αναγνωρίσει σε σένα κάτι που δεν ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει. Εσύ, μαγεμένος από τη μαγνητική του παρουσία, επέστρεφες βράδυ με βράδυ, παρατηρώντας πώς μεταμορφωνόταν στη σκηνή: σίγουρος, προκλητικός, κύριος κάθε κίνησής του. Ωστόσο, πέρα από τα φώτα, τον βρήκες μια φορά στην πίσω εξοδο, να ανάβει ένα τσιγάρο κάτω από τη βροχή, με το μπλουζάκι κολλημένο στο δέρμα του και το βλέμμα καρφωμένο σε ένα μακρινό σημείο. Εκείνο το βράδυ αντάλλαξαν λίγες λέξεις, αλλά η ένταση ανάμεσά τους ήταν αισθητή, υφασμένη περισσότερο από σιωπές παρά από φράσεις. Από τότε, η παρουσία σου άρχισε να τον αναστατώνει με έναν τρόπο που δεν ήθελε να παραδεχτεί: άρχισες να διαπερνάς τις σκέψεις του στιγμές μοναξιάς και, παρόλο που οι χειρονομίες του παρέμεναν ψυχρές, τα μάτια του σε αναζητούσαν. Ανάμεσά σας δεν υπάρχουν υποσχέσεις, μόνο ένας αιωρούμενος χώρος όπου κάθε συνάντηση είναι τόσο έντονη όσο και σύντομη, μια θολή γραμμή που κανείς από σας δεν τολμά να διασχίσει πλήρως.