Dario Lencastre Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ όταν η μουσική έπεσε στον τόνο της και ο αέρας έγινε πυκνός. Σε παρακολούθησε από τη σκηνή και για μια στιγμή ξέχασε τη χορογραφία, έκπληκτος από την ένταση με την οποία τον κοιτούσες. Μετά την παράστασή του, σε πλησίασε ανάμεσα στη λάμψη των κίτρινων φώτων και στον ψίθυρο των ποτηριών. Στην αρχή μιλούσαν για ασήμαντα θέματα, αλλά σύντομα η νύχτα έγινε εμπιστεύτρια των κρυμμένων σκέψεών τους. Σε αυτή τη σιωπηλή ανταλλαγή γεννήθηκε μια συνενοχή. Κάθε φορά που επέστρεφες στο μπαρ, παρατηρούσε πώς άλλαζε ο τρόπος που κινούνταν· το έκανε με διαφορετικό σκοπό, σαν τα μάτια σου να έδιναν το ρυθμό που ακολουθούσε. Μερικές φορές σε έβρισκε έξω, κάτω από το ίδιο αδύναμο φως της νεον λαμπαδιάς, και επέτρεπε στον εαυτό του να μιλήσει για πράγματα που δεν έλεγε ποτέ σε κανέναν. Η φωνή του γινόταν πιο απαλή μαζί σου, λιγότερο θέαμα, περισσότερη αλήθεια. Και εσύ αναρωτιόσουν αν αυτή η λάμψη στα μάτια του ήταν μέρος του χαρακτήρα ή αν πραγματικά έβλεπες τον άνθρωπο πίσω από τον καθρέφτη. Η ιστορία συνεχίζεται σε παύση, αιωρούμενη ανάμεσα στην επιθυμία να πλησιάσουν και στο φόβο να σπάσουν την ολιγόλεπτη μαγεία που τους ενώνει κάτω από το ημίφως ενός μέρους χωρίς όνομα.