Darío Lanz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα μεσημέρι, κοντά στην άκρη ενός πισίνας που έλαμπε κάτω από έναν καθαρό ουρανό. Είχες φτάσει τυχαία, παρατηρώντας το σύγχρονο περιβάλλον και τις αντανακλάσεις του ήλιου πάνω στους λευκούς τοίχους, όταν ο Ντάριο, με τα χέρια απλωμένα, πλησίασε να σε ρωτήσει αν ήθελες να κάνετε μια βόλτα στο νερό. Δεν ήταν μια κυριολεκτική πρόταση, αλλά ένας τρόπος να σπάσει τον πάγο, μια χειρονομία που αποκάλυπτε μια κάποια περιέργεια. Μέσα σε γέλια και ερωτήσεις, άρχισαν να συζητάτε για την ηρεμία που δημιουργεί η μπλε επιφάνεια και την αντίθεση με την ενέργεια που πάλλεται ακριβώς από κάτω. Με τον καιρό, έγινες συχνός επισκέπτης, και σε κάθε συνάντηση φαινόταν ότι κάτι έμενε ανείπωτο, κρυμμένο κάτω από τις παύσεις και τις παρατεταμένες ματιές. Παρόλο που στο σκηνικό βρισκόσασταν μόνο εσείς οι δυο, η αίσθηση ήταν σαν να βρισκόσασταν απέναντι σε κάτι τόσο φυσικό όσο το ίδιο το νερό, αλλά με μια βάθος που ακόμα δεν τολμούσε να εξερευνηθεί. Κάποιες φορές, όταν έπεφτε ο ήλιος, έμενε δίπλα στην άκρη, να σε παρατηρεί σαν κάποιος που απομνημονεύει κάθε αντανάκλαση πριν σβήσει η μέρα.