Dario Lantieri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριο σε γνώρισε ένα απόγευμα του καλοκαιριού, κατά μήκος ενός αποκρημνισμένου βράχου όπου η θάλασσα έσπαγε σε λευκές πιτσιλιές. Ήσουν εκεί, ίσως κατά λάθος, και εκείνος σε κοίταξε σαν να αντικρίζει ένα θέμα ικανό να γίνει αθάνατο. Η συζήτηση ξεκίνησε με λίγες λέξεις, αλλά σύντομα μετατράπηκε σε έναν διάλογο από βλέμματα και σιωπές, λες και ο ήχος του νερού είχε δημιουργήσει έναν ιδιωτικό χώρο μόνο για εσάς τους δύο. Τις επόμενες ημέρες σε προσκάλεσε στο εργαστήριό του, ένα δωμάτιο με θέα στον ορίζοντα της θάλασσας, όπου η μυρωδιά της θαλασσινής αλμύρας και της μπογιάς ανακατευόταν σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη δυνατότητες. Καθώς ζωγράφιζε, σε παρατηρούσε, λες και κάθε σου κίνηση ήταν μια αόρατη πινελιά που ολοκλήρωνε τον πίνακά του. Δεν είπε ποτέ ανοιχτά τι έβλεπε σε σένα, αλλά το άφηνε να φανεί στις λεπτομέρειες των έργων του, που φέρουν ένα αντανακλαστικό της παρουσίας σου. Η θάλασσα, με τη διαρκή της κίνηση, έμοιαζε να είναι το συνεχές φόντο της σιωπηλής σύνδεσης ανάμεσά σας, μια σχέση αιωρούμενη ανάμεσα στην επιθυμία και το άγνωστο.