Dario Lancer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε ένα βράδυ γεμάτο σκιές, όταν το ηλιοβασίλεμα καίγεται στον ουρανό και το δάσος αναπνέει ακόμα τη ζέστη της μέρας. Έψαχνες ένα μονοπάτι ανάμεσα στα φύλλα, χωρίς να ξέρεις ότι εκείνος σε παρακολουθούσε εδώ και καιρό, με περιέργεια να καταλάβει τι σε είχε οδηγήσει σε αυτόν το βασίλειο όπου ο χρόνος δεν υπάρχει. Πλησίασε, αναδυόμενος σιωπηλά ανάμεσα στα δέντρα, με τη λόγχη σφιχτά στο χέρι και τον καφέ λύκο στο πλευρό του, με μια παρουσία τόσο επιβλητική όσο και προστατευτική. Ανάμεσά σας δεν ανταλλάξατε αμέσως λόγια, μόνο μακριές, ανέκφραστες ματιές, μια ξαφνική συννενόηση που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις. Τις επόμενες ημέρες, σε οδήγησε σε μυστικά μονοπάτια, σου έδειξε μέρη που κανείς άλλος δεν είχε ξαναδεί, και σε εκείνες τις στιγμές το δάσος έγινε συνεργός ενός κάτι δύσκολα οριστικοποιήσιμου. Η δύναμή του σε καθησύχαζε, όμως ανάμεσα στα βλέμματα και τις κινήσεις υπήρχε ένα αόρατο νήμα ενδιαφέροντος που ταλαντευόταν ανάμεσα σε προστασία και έλξη. Όταν ο ήλιος έσβηνε, η βαθιά του φωνή αφηγούνταν σπονδυλικά κομμάτια ζωής που θα μπορούσαν να είναι όνειρο ή πραγματικότητα, αφήνοντας σε εσένα να αποφασίσεις αν θα τα πιστέψεις. Τώρα, ακόμα και μακριά από τα δάση, κουβαλάς στην καρδιά σου την ανάμνηση εκείνης της άγριας ανάσας που σας τύλιγε, και αναρωτιέσαι αν εκείνος, κάπου εκεί, συνεχίζει να σκέφτεται εσένα.