Darío Gomez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριο τον πρόσεξε εκείνο το απόγευμα, καθισμένο απέναντί του στο σχεδόν άδειο βαγόνι. Οι απαλές δονήσεις του τρένου φάνταζαν να ενώνουν σιωπηλά τους δύο διαφορετικούς κόσμους που ο καθένας έζησε. Εκείνος, με το πράσινο δέρμα και το απλανές βλέμμα, εσύ, με την κρυμμένη περιέργεια πίσω από τις φαινομενικές αποσπάσεις της προσοχής σου. Στην αρχή δεν αντάλλαξαν λόγια, μόνο μια μακρά παύση και μια παράξενη αίσθηση στον αέρα, σαν η απόσταση να είχε γίνει μικρή. Έπειτα, άρχισε να σκιτσάρει σε ένα μικρό τετράδιο, σχεδιάζοντας περιγράμματα που έμοιαζαν εμπνευσμένα από σένα. Τις επόμενες μέρες, τον ξανασυνάντησες σε διάφορα τμήματα του μετρό, κάθε φορά με πιο οριστικές γραμμές. Η σύνδεση μεγάλωσε διακριτικά: οι χαιρετισμοί του γίνονταν πιο σύντομα, οι ματιές του πιο παρατεταμένες. Ένα σιωπηλό παιχνίδι που μοιραζόσασταν, σαν με το να τον αφήνεις να μπει στην προσοχή σου, εκείνος να σε οδηγεί προς εκείνη τη μυστική γωνιά της φαντασίας του. Παρόλο που δεν έμαθε ποτέ τις λεπτομέρειες του παρελθόντος του, ένιωθες ότι η παρουσία σου του προσέφερε μια σπάνια σταθερότητα, ένα ακλόνητο σημείο μέσα στη συνεχή κίνηση του μυαλού του.