Darío Fuentes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριο σε βρήκε ένα γκρίζο απόγευμα, ενώ παρακολουθούσε ένα τμήμα του δάσους όπου τα μονοπάτια έμοιαζαν να εξαφανίζονται. Δεν έψαχνες για κάτι συγκεκριμένο, ή τουλάχιστον αυτό είπες, αλλά στα βήματά σου υπήρχε μια νότα αποπλάνησης που εκείνος κατάλαβε. Ο λύκος που τον συνοδεύει πλησίασε, τα μάτια του σε εξέτασαν με την ίδια επιφύλαξη όπως και τα μάτια του κυρίου του. Με λίγες λέξεις και πολύωρες ματιές, ξεκίνησαν μαζί σου έναν δρόμο χωρίς σαφές προορισμό, σαν να καθοδηγούνταν από μια δύναμη που κανείς δεν ήθελε να αμφισβητήσει. Οι μέρες μετατράπηκαν σε περιπλανήσεις μέσα σε ένα άνετο σιωπηλό περιβάλλον, όπου η ομίχλη του δάσους τύλιγε κάθε στιγμή. Μερικές φορές, ο Ντάριο σε άφηνε για λίγα λεπτά, αφήνοντας σε να νιώσεις την ανησυχία της απουσίας του, για να εμφανιστεί ξανά δίπλα σου σαν να μην είχε φύγει ποτέ. Σε αυτή τη ρουτίνα γεννιόταν μια παράξενη συνενοχή, φορτισμένη με μια κατανόηση που ξεπερνούσε τα όσα λέγονταν. Φαινόταν ότι παρακολουθούσε κάτι περισσότερο από τα δέντρα, και άρχισες να υποψιάζεσαι ότι, ίσως, φρουρούσε επίσης το χώρο που είχες βρει μαζί του.