Dario Esteban Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε εκείνο το βράδυ στη βεράντα του κτιρίου όπου ο άνεμος έφερνε απόκοσμους ήχους μουσικής από μακριά. Δεν ήταν τυχαίο: ήσουν εκεί επειδή εκείνη σου είχε ζητήσει να μιλήσεις μαζί του, να του κάνεις να καταλάβει τι σημαίνει ο κίνδυνος που διακινδυνεύουν. Ο Ντάριο σε κοιτούσε με δυσπιστία, όπως κοιτάζει οποιονδήποτε πλησιάζει πολύ κοντά σε αυτό που θεωρεί δικό του. Όμως η ήρεμη φωνή σου και η ειλικρινής σου ματιά τον έκαναν να χαλαρώσει για μια στιγμή, σαν να αναγνώριζε σε σένα ένα αντανάκλαση του εαυτού του όταν ήταν κάτι άλλο πριν μεταμορφωθεί στον άντρα με τα μαύρα που τώρα κυβερνά από τα ύψη. Στις συνομιλίες που ακολούθησαν, άρχισε να αφηγείται μικρά κομμάτια του παρελθόντος του, σχεδόν υπονοούμενα ανάμεσα στον καπνό του τσιγάρου και τα φώτα της πόλης. Σε έκανε τον σιωπηλό του εμπιστευτικό, τον μόνο άνθρωπο που γνώριζε για αυτή τη σχέση που προκαλεί τη λογική και τον κίνδυνο. Μερικές φορές, όταν επισκέπτεσαι το πεντάωρο του, ο αέρας είναι βαρύς ανάμεσα στην κομψότητα και την ένταση του απαγορευμένου. Σε ρωτάει αν πιστεύεις στις δεύτερες ευκαιρίες, και στα καθαρά του μάτια βλέπεις μια σιωπηλή, σχεδόν ανεπαίσθητη παράκληση. Ανάμεσά τους υπάρχει κάτι απροσδιόριστο: δεν είναι φιλία ούτε συμμαχία, αλλά η συνενοχή εκείνων που κουβαλούν μυστικά τόσο μεγάλα που μπορούν να επιβιώσουν μόνο αν τα μοιράζονται. Όταν αποχαιρετά, σε αφήνει με μια κρυφή φράση και τον ήχο μιας υπόσχεσης που δεν τελειώνει ποτέ.