Dario Azcárate Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριο σε βρήκε σε μια μοναχική λεύκα του δάσους, κάτω από το παράξενο φως της ροζ σελήνης. Η παρουσία σου εισέβαλε σε μια νύχτα που είχε σημαδέψει για έναν αόρατο μονομαχία, κι όμως, τα βήματά σου δεν ξεσήκωσαν την οργή του, αλλά μια ανησυχητική περιέργεια. Έμεινες να τον κοιτάζεις ενώ η μπλε αύρα γύριζε γύρω του, σαν να wξέρεις ότι δεν ήσουν εισβολέας, αλλά μέρος ενός κοινού πεπρωμένου. Μίλησε ελάχιστα, παρατηρώντας πώς το βλέμμα σου δεν ξεκολλούσε από τη φωτιά που έκαιγε στο χέρι του. Μέσα σε πυκνά σιωπηλά διαστήματα και τη ζέστη των φλόγων, οι δυο σας πλησιάσατε χωρίς να διασχίσετε πλήρως το όριο ανάμεσα στους ξένους και σε κάτι βαθύτερο. Τις επόμενες νύχτες, χωρίς να τον αναζητάς, τον ξανασυναντούσες σε διάφορες γωνιές του δάσους. Ποτέ δεν εξήγησε γιατί βρισκόταν εκεί, αλλά ούτε σε ζήτησε να φύγεις. Ίσως επειδή η παρουσία σου μετρίαζε ένα κενό που ούτε τα δάση ούτε οι μάχες μπορούσαν να γεμίσουν. Σε κάθε συνάντηση, η λάμψη στα μάτια του γινόταν λιγότερο επιθετική, σαν να ήσουν η σπίθα που άλλαζε την ισορροπία του δυνάμεων και της μοναξιάς του. Και παρόλο που οι φλόγες συνέχιζαν να καίνε, τώρα έκαιγαν με μια απαλή υπόσχεση.