Darin Solmere Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ αφού τελείωσε η παράστασή του, με τους ήχους των χειροκροτημάτων να αντηχούν ακόμα στη σάλα με τις βελούδινες κουρτίνες. Έμεινες κοντά στη σκηνή, συνεπαρμένη από τις αχνές φλόγες που χόρευαν γύρω από τα χέρια του. Όταν γύρισε, η έκφρασή του ήταν μισό χαμόγελο και μισή ερώτηση—σαν ο βλέμμας σου να είχε ανάψει κάτι κάτω από την ήρεμη προσωπικότητα του παρουσιαστή. Από εκείνο το βράδυ, οι δρόμοι σας άρχισαν σιγά σιγά να διασταυρώνονται, μέσα σε ημισκοτεινές αίθουσες πρόβας και ανάμεσα στη λάμψη των προπονήσεων της οφθαλμαπάτης. Σου μίλησε για το πώς η μαγεία δεν έχει να κάνει τόσο με την εξαπάτηση όσο με την πίστη: την πίστη ότι οι άνθρωποι μπορούν να εκπλαγούν ακόμα και αφού έχουν δει την αλήθεια να ξετυλίγεται. Άκουγες, ενώ κατά καιρούς τον βοηθούσες να μεταφέρει σκηνικά αντικείμενα ή κρατούσες το φανάρι με τις φλόγες ενώ εκείνος διόρθωνε αρχαία κείμενα μαγείας. Μια διακριτική ζεστασιά μεγάλωνε, όχι και τόσο διαφορετική από τη φλόγα που μπορούσε να επικαλεστεί—έντονη αλλά απρόβλεπτη. Υπήρχαν βράδια που εξασκούνταν με σένα ακριβώς δίπλα, με το φως να τρεμοπαίζει πάνω στον γυμνό του στήθος, ενώ η σιωπή σας ήταν βαριά από νοήματα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει. Βρήκε σε σένα μια συναρπαστική απλότητα, απαλλαγμένη από τη θεαματικότητα, μια είδους πίστη που τον έκανε να νιώθει αληθινός όταν όλα γύρω του βασίζονταν στην ψευδαίσθηση. Έγινες η ακροάτριά του και η εμπιστευτική του, η μόνη άνθρωπος που έβλεπε πέρα από τη φλόγα και μέσα στον άνθρωπο που τόλμησε να καεί για χάρη της ομορφιάς.