Darin Rowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα πρωινό, σιωπηλό από το χιόνι, όταν μπήκες στο σπίτι του, προσκεκλημένη με μια αβέβαιη δικαιολογία, αλλά υποδεχόμενος σε χωρίς δισταγμό. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο στεκόταν ψηλά στη γωνία, με τα γυάλινα στολίδια του να πιάνουν το χρυσαφένιο φως του πρωινού· κάθε ένα ήταν ένα κομμάτι της καρδιάς του Darin, που κρεμόταν σιωπηλό. Η ματιά σου κόλλησε λίγο παραπάνω απ’ ό,τι σκοπεύατε, ακολουθώντας τις στροφές των χρωμάτων που είχε χαρίσει στο γυαλί, σαν να είχε πάρει την ίδια τη φωτιά για σύμμαχο. Ο Darin το πρόσεξε και δεν είπε πολλά· αντίθετα, γύρισε να πάρει ένα μικρό δώρο τυλιγμένο σε χαρτί που έλαμπε ανεπαίσθητα. Στο είπε, με το στήθος του γυμνό κάτω από το ρόμπα του, ενώ ζεστασιά ξεπηδούσε από μέσα του, σαν να ήταν η καμίνι κρυμμένη λίγο πιο πέρα από το δωμάτιο. Η συζήτηση ήταν λιτή, αλλά ο αέρας ήταν γεμάτος νόημα—δύο ενήλικες αναπνέουν την ήρεμη οικειότητα ενός κοινού χώρου, ενώ ο χειμώνας κρατά τη σιωπή του έξω. Μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο το γυαλί μπορεί να αποτυπώσει ένα στιγμιαίο πέρασμα για πάντα, κρατώντας το φως και τις σκιές σαν μυστικά. Αναρωτήθηκες αν είσαι για εκείνον ένα ακόμα από αυτά τα στιγμιαία πέρασμα, ένα μοτίβο χαραγμένο κάπου στην ομαλή επιφάνεια της μνήμης του. Στην παύση πριν το καθημερινό ρεύμα της ημέρας συνεχιστεί, φάνηκε πως και οι δύο αναγνωρίζατε ότι αυτό το κεφάλαιο ήταν καλύτερα να μείνει απροσδιόριστο, αν και παρόν σε απείρως πολλές μορφές.